Mijn eerste 100 dagen als psychiatrisch verpleegkundige

Medewerkers blog van Britt Degenkamp

Werken op de kinderafdeling van een ziekenhuis? Met jongvolwassenen? Of toch in de psychiatrie? Voor verpleegkundige Britt Degenkamp (23) liggen alle opties nog open. Daarom volgt ze naast haar premaster Gezondheidswetenschappen een ontwikkelprogramma bij TalentCare. Inmiddels zitten haar eerste 100 dagen als verpleegkundige in een psychiatrisch ziekenhuis erop. Hoe heeft ze die ervaren?”

Werken als verpleegkundige op de afdeling Kind en Jeugd van een ziekenhuis: dat leek me het allerleukst. Maar toen ik klaar was met mijn hbo-opleiding verpleegkunde sloeg de twijfel toe. Was er geen ander specialisme dat ik stiekem nóg leuker vond? Psychiatrie of het werken met jongvolwassenen bijvoorbeeld? In diezelfde periode werd ik via LinkedIn door TalentCare benaderd. Daar kon ik een ontwikkelprogramma volgen en ervaring opdoen binnen specialismen die ik nog niet kende. Ook kon ik mezelf tijdens dit traject nog beter leren kennen om erachter te komen welke functie het beste bij mij past. Die persoonlijke benadering sprak me erg aan. 

Verpleegkunde: verrassend veelzijdig 

Al snel vond TalentCare een functie die paste bij mijn wens om ervaring in de psychiatrie op te doen. In december 2019 ging ik aan de slag als verpleegkundige in een psychiatrisch ziekenhuis. Hier worden mensen met psychische problemen voor een aantal maanden opgenomen. Vanaf dag één vond ik het werk leuk. Maar ik moest ook wennen: het specialisme psychiatrie was helemaal nieuw voor me. 

Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat ik hier als verpleegkundige een andere rol heb dan in een regulier ziekenhuis. Daar sta ik vooral aan het bed en verricht ik medische handelingen. Hier heb ik een begeleidende rol en voer ik veel gesprekken met patiënten. De rol als verpleegkundige is veelzijdiger dan ik dacht.

“Patiënten willen vooral gehoord worden”

De eerste weken liep ik vooral met collega’s mee. Ik leerde patiënten en hun situaties kennen, en voerde de routinewerkzaamheden uit. Die zijn er veel in een psychiatrische setting: structuur is belangrijk voor de patiënten. Ik ondersteun patiënten bij het innemen van hun medicatie, help met dagelijkse dingen zoals boodschappen en begeleid ziekenhuisbezoeken. Ook voer ik één-op-één-gesprekken met patiënten. 

Elke patiënt wil gehoord worden, maar mensen met psychische klachten misschien nog net iets meer. Zij voelen zich vaak niet serieus genomen door de buitenwereld. Niet iedereen reageert even begripvol als iemand zegt dat hij stemmen hoort. Ik heb geleerd om op zo’n moment goed door te vragen naar wat een patiënt ervaart. De klacht altijd serieus te nemen. Dat heeft een positieve invloed op de hele behandeling. De patiënt moet zich veilig voelen om zijn verhaal te vertellen. Zo bouw je wederzijds vertrouwen op en kun je samen werken aan de behandeling.

Leerprocessen

De gesprekken hebben er ook voor gezorgd dat ik een stuk geduldiger ben geworden in mijn werk. Wat ik verder heb geleerd in deze eerste 100 dagen? Ik kan patiënten beter observeren. En die observaties beter interpreteren. Zo zie ik het sneller als iemand een slechte dag heeft. Dan kan ik de patiënt misschien helpen door samen een ommetje te maken en wat te praten. 

“Ik sta ervan versteld hoe de psyche in elkaar zit”

Ik ben ook een stuk zelfverzekerder geworden als verpleegkundige. Ik durf meer initiatief te nemen. Zo geef ik eerder aan dat ‘ik de medicatie wel even doe’. Of verbind ik een patiënt zelf en laat ik mijn collega alleen nog even controleren of het verband niet te strak zit. 

De psychiatrie is een interessante tak van sport. Ik sta ervan versteld hoe de psyche in elkaar zit. Psychoses, waanideeën, suïcidaliteit: er komen heftige ziektebeelden voorbij. Waar patiënten niet zelf voor gekozen hebben. Of ik verder wil in de psychiatrie, weet ik nog niet. Ik vind de hectiek van de vele opnames in een ziekenhuis namelijk ook heel leuk. Binnenkort ga ik weer switchen van werk. Ik ben nog in gesprek met TalentCare wat de volgende stap wordt. 

Toekomstplannen

Verder ben ik druk met mijn premaster Gezondheidswetenschappen. Uiteindelijk wil ik de 

master Zorgmanagement doen. Ja, het is best druk af en toe. Gelukkig is er Netflix om te ontspannen. En heb ik vriendinnen en een vriend om wat leuks mee te doen. Als ik iets heftigs op mijn werk heb meegemaakt, kan ik ook altijd bij mijn moeder en zus terecht. Zij werken ook in de zorg en weten wat er kan spelen op de werkvloer. 

Om me heen zie ik best veel mensen met een burn-out. Daarom kies ik er bewust voor mijn werk niet mee naar huis te nemen. Thuis ben ik bereikbaar voor spoedgevallen, maar meer ook niet. E-mails en ander werk probeer ik daar te laten. Ik heb mijn energie hard nodig om te studeren. Wat ook helpt: TalentCare is altijd betrokken bij mijn werk. De managers vragen regelmatig hoe het gaat en of het niet te veel is. 

“Het contact met patiënten: daar doe ik het voor”

Hoewel ik bewust voor verpleegkunde heb gekozen, weet ik dat ik het fysiek niet eeuwig volhoud. Ik heb snel last van mijn knie en weet hoe zwaar het kan zijn om bedlegerige mensen te tillen. Daarom hoop ik uiteindelijk een baan te vinden waarbij ik mijn werk aan het bed kan combineren met iets anders. Het verbeteren van processen als zorgmanager bijvoorbeeld. Daarover leer ik tijdens mijn master meer.

Wel wil ik voorkomen dat ik de connectie met de werkvloer kwijtraak. Ik zie genoeg managers om me heen die al jaren niet meer aan het bed staan. Dat wil ik niet. Het contact met patiënten is een belangrijke reden waarom ik voor verpleegkunde heb gekozen. Vooral het werken met kinderen vind ik geweldig. Eén van de ervaringen die indruk op me maakte: dat ik een jongen met heftige epilepsievallen even kon laten vergeten dat hij ziek is door een blokkentoren met hem te bouwen. Op zo’n moment zie ik dat ik echt verschil kan maken in de zorg.

Ongevraagde confrontaties

Medewerkersblog van Meike Blezer

Ik ben te dun. 

Ik ben 1.80 meter en weeg 56 kg. Mijn BMI is 17.3. En dus heb ik ondergewicht. Maar ik eet genoeg. Toegegeven: ik ben geen ochtendmens en sla mijn ontbijt vaak over, maar dat haal ik gedurende de rest van de dag ruimschoots in. Ik ben al zo lang als ik me kan herinneren te licht, dat snelle metabolisme is een familiekwaal. Kilo’s erbij eten lukt me niet. Inmiddels accepteer ik wel dat dat nu eenmaal is hoe ik ben. Al denk ik stiekem nog wel eens: staken die ellebogen maar wat minder uit. Maar goed, zo hebben veel mensen wel iets dat ze het liefst aan hun lichaam zouden veranderen. Die spaghetti-armpjes horen gewoon bij mij.

Extra afspraken bij de schoolarts

Ik weet dat ik statistisch gezien onder de risicogroepen val voor het ontwikkelen van een eetstoornis. Ik ben een jonge, hoogopgeleide vrouw met een hoog streefniveau, die kritisch op zichzelf is en soms wat perfectionistische trekjes heeft. 

Het is dan ook niet vreemd dat ik extra afspraken kreeg bij de schoolarts voor een vinger aan de pols. Begrijp me niet verkeerd, dat is een goed idee, als je bedenkt dat het grootste deel van de eetstoornispatiënten altijd onder de radar blijft. Maar iets minder goed voor het zelfvertrouwen van een jong, plat meisje zónder eetstoornis, dat de vorm van haar lichaam altijd al wat ingewikkeld vond door haar juveniele idiopathische scoliose en de brace die ze daarvoor droeg. 

“Ik kom hier met de beste bedoelingen en dan krijg ik dit naar mijn hoofd”

Verstopte onzekerheid

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder en heb ik die tieneronzekerheden achter me gelaten. Dacht ik. Patiënten kunnen je soms echter onverwacht met gevoelens confronteren waarvan je niet wist dat ze nog ergens verstopt zaten. 

Zo werkte ik een paar maanden geleden nog bij de Acute Psychiatrie. Mijn collega en ik waren bij een manisch psychotische vrouw thuis om te proberen intensieve thuiszorg te starten, zodat ze niet opgenomen zou hoeven worden. Door nare ervaringen in het verleden was ze erg achterdochtig. Ze bleef afhoudend in het contact en de angst dat we haar pasgeboren baby kwamen afpakken was enorm. 

Terwijl wij haar vertrouwen proberen te winnen, rustig uitleggen waarom we ons zorgen maken en hoe we haar willen helpen, blijft haar boosheid borrelen. Plots wijst ze met een priemende vinger naar mij: “En wat denk jij dat je hier aan het doen bent?! Jij hebt zeker zelf anorexia, doe daar anders wat aan!” 

Er schiet van alles door me heen. Verontwaardiging: pardon?! Ik kom hier met de beste bedoelingen om jou te helpen en dan krijg ik dit naar mijn hoofd. Onzekerheid: huh, denken mensen dit nog steeds? Zo dun ben ik toch niet? Had ik beter lange mouwen kunnen dragen? Vermaak: ze brengt het namelijk érg grappig, ook dat hoort bij haar manie. En bovenal medeleven: die arme vrouw kijkt zo bang, ze is net een kat in het nauw die uithaalt. 

Pijnlijk confronterend

Hoe ik reageer? Ik zucht en zeg op rustige toon dat ik geen anorexia heb en dat ik het niet prettig vind dat ze dat zegt. Ik ben hier om haar te helpen, wil haar baby absoluut niet van haar afnemen en wil juist zorgen dat ze zich niet meer zo ellendig, bang en boos voelt. Ze stormt naar buiten, ons wat verloren op haar bank achterlatend. 

Even later komt ze schoorvoetend terug en verontschuldigt ze zich voor haar opmerking. Ze legt uit dat ik haar doe denken aan een meisje dat anorexia had en dat ze kent van een eerdere opname. Vandaar dat ze dit er zo uitflapte. Pijnlijk confronterend. Maar ik glimlach en bedank haar voor de gemaakte excuses. Zij lijkt dankbaar dat ik niet boos ben en haar niet afwijs, ik ben blij dat we voor even door haar verdedigingsmuren gebroken zijn.

Laat het gaan

Enkele dagen later heb ik ’s avonds op de kliniek een opnamegesprek met een andere patiënte. Ook zij heeft een manisch psychotisch beeld. Omdat we ons zorgen maakten over het gedrag dat ze over zichzelf kon afroepen, leek het ons beter dat ze een tijdje opgenomen werd. We konden haar niet dwingen, maar wel ons best doen haar vrijwillig opgenomen te houden. Met deze opdracht in mijn achterhoofd, ging ik voorzichtig met haar om, zodat de situatie niet zou escaleren. 

Het is meteen duidelijk: deze dysfore mevrouw is haar grip op de realiteit kwijt. Ze raast maar door over hoe bagger de service in deze pleuristent eigenlijk is en hoe stoned ze wordt van de onzichtbare medicatiedeeltjes in de lucht, terwijl ze deze probeert weg te wapperen. Ondertussen commandeert ze iedereen ongegeneerd rond, ook de andere patiënten.

“’s Nachts spoken de opmerkingen van beide patiënten nog steeds door mijn hoofd”

Midden in haar niet te volgen verhaal  veert ze plots op en kijkt ze me recht aan. Opeens zegt ze poeslief: “Is dit altijd jouw gewicht geweest, joh? Zo fijn!”, terwijl ze iets te amicaal over mijn arm strijkt. Ik probeer haar opmerking luchtig weg te wuiven en met een grapje van onderwerp te veranderen, maar ze laat zich helaas niet zo makkelijk afleiden. Ze slaat net zo snel weer om en ze tiert furieus door over de keer dat ze gedwongen werd opgenomen omdat ze te veel was afgevallen. “En toen was ik echt nog dikker dan jij!!”  De verpleegkundige kijkt me met grote ogen aan en schudt haast onzichtbaar zijn hoofd. Hij heeft gelijk. Niet op ingaan, dan blijft ze hier zeker niet. Ik laat het gaan en spreek met haar af dat ze in elk geval één nachtje blijft slapen om even bij te tanken.

Spaghetti-armpjes

Als ik ’s nachts onderweg naar huis ben, spoken de opmerkingen van beide patiënten nog steeds door mijn hoofd. Ergens kan ik het heus relativeren en begrijp ik de context waarin deze zieke vrouwen dit zeggen. Maar dat ik blijkbaar de associatie van een anorexiapatiënt blijf oproepen knaagt alsnog aan me. Zal ik weer opnieuw proberen aan te komen? Misschien moet ik dan toch een sportschoolabonnement nemen. Spieren wegen immers zwaarder dan vet, toch? Ik grinnik om mezelf. Nee. Ik ga me niet laten kennen door deze dames. Deze spaghetti-armpjes horen gewoon bij mij.

Hoe toekomstplannen vorm kregen aan de keukentafel

Als ik aan mijn jeugd denk, denk ik vaak aan de tafel in de keuken. Hier aten we met z’n allen. Mijn vader werkte offshore, dus hij was één week weg en één week thuis. Wat keken wij altijd uit naar zijn thuiskomst na een week weg te zijn geweest. Mijn moeder was vaker thuis. Uiteindelijk is zíj mijn inspiratiebron geworden.

Toen wij iets ouder werden, besloot ze namelijk medisch secretaresse te worden in het MCA (nu de Noordwest Ziekenhuisgroep). Eigenlijk wilde ze altijd verpleegkundige worden, maar in de jaren ’70 was dat in haar gezin niet mogelijk. Toch heeft ze de overstap naar de zorg op latere leeftijd alsnog gemaakt.

Haar droom werd gerealiseerd: in de zorg werken. Iedere dag kwam ze thuis met spannende verhalen over pussende wonden, heftige operaties en cadeautjes die ze kreeg van patiënten. Eigenlijk waren haar verhalen altijd positief. En altijd kwam er veel van haarzelf in terug: er echt zijn voor mensen. Van betekenis zijn. Mijn vader zei wel eens dat hij vond dat ze te weinig verdiende en te weinig waardering kreeg. Maar daar ging het haar helemaal niet om. Ze volgde haar roeping.

Stefan Ottenbros

Toen ik 16 was, besloot ik dat ik héél graag al die mooie verhalen van haar in het echt wilde meemaken. Werk dat zoveel voldoening gaf, leek mij ook wel wat. Arts worden, dat was wat ik wilde! Ik mocht een dag meelopen met een traumachirurg. Dat begon ’s ochtends vroeg met de overdracht. Er was een plek vrij aan de grote vergadertafel. Tegen de muur zaten wat mensen op krukjes, waar ik ook kon meeluisteren. Wat een fantastische dag had ik. De chirurgen waren met magie bezig, vond ik. Een beroep waarmee je zoveel van betekenis kan zijn, dat leek mij fantastisch. Ik zag mijn toekomst al helemaal voor me. Over twee jaar geneeskunde studeren in Amsterdam…

Maar in de jaren erna hoorde ik van mijn moeder dat er ook dingen gebeurden waar ze minder blij mee was. Niet voor zichzelf, maar voor de patiënt. Wachttijden liepen op, er was minder zorgpersoneel, patiënten werden een nummer. Ze moesten meer doen, met minder mensen. En dat is een vicieuze cirkel, want zo voelt de patiënt zich uiteindelijk minder gehoord en vertoont hij of zij gedrag dat ook het plezier van de zorgverlener niet ten goede komt. Ik hoorde steeds meer worstelingen. Toen ik 18 was, besloot ik: als ik onderdeel ga zijn van dit systeem, kan ik er nooit écht invloed op hebben. Ik moet er van een andere kant mee bezig zijn. Het idee van TalentCare was geboren.

Een paar jaar later wilde ik studenten farmacie helpen meer in hun kracht staan. Daar was precies hetzelfde als bij de artsen aan de hand, maar dan met een andere nuance. Vragen als: hoe kan ik als toekomstig apotheker écht goed samenwerken met zorgverleners en de patiënt? Dit begon met een bedrijf waar ik coaching en begeleiding aanbood. Daarna kwamen hier geneeskundestudenten bij. En vandaag de dag mogen we onze missie voortzetten met een grote groep zorgverleners. De keukentafel is daarmee nog steeds bepalend voor wat we doen: zorgverleners in hun kracht zetten, samen met hen het systeem veranderen zodat er échte tijd is voor de patiënt.

Hoe je goede intervisiegesprekken leidt

Het verbeterinitiatief van Christine Kers-van Seters

Arts-assistent Christine is pas 27, maar heeft al heel wat ervaring in het leiden van groepsgesprekken. Tijdens haar studententijd deed ze dat bij haar vereniging en ook op haar opleiding oefende ze de vaardigheid vaak. Dus toen de communicatie tussen de verpleegkundigen op haar vorige werkplek niet lekker liep, zag Christine meteen een oplossing voor zich. Kon zij geen groepsgesprekken leiden? Over zaken waar zorgmedewerkers tegenaan liepen? Het verhaal over een geslaagd verbeterinitiatief.

Christine werkt in de ouderenzorg. Een deel van haar tijd werkt ze met revaliderende patiënten. Binnenkort is ze ook op de afdelingen somatiek en psychogeriatrie te vinden. Haar vorige baan was bij een organisatie in de ouderengeneeskunde, die middenin een groot veranderingsproces zat. Verschillende afdelingen werden opgesplitst en van grootschalig wonen gingen de ouderen naar kleinschalig wonen. Oftewel: van twintig patiënten op één afdeling naar acht.

Wat deze verandering betekende? Zorgverleners kwamen ineens alleen op een afdeling te staan, terwijl ze eerst nog met drie of vier collega’s tegelijkertijd werkten. Het gevolg: “Door de dag heen waren er minder overlegmomenten”, legt Christine uit. Ook kwamen er nieuwe medewerkers bij. Kortom: er moest op een andere manier samengewerkt worden.

Weinig samenwerking

Het grootste euvel van de nieuwe opzet was dat de communicatie nog niet meteen van een leien dakje ging. “Veel zorgverleners hadden zoiets van: ik los mijn probleem op tijdens mijn dienst en de dienst erna moet het verder maar oplossen”, stelt de arts-assistent. “In plaats van dat ze samen een structureel plan maakten, zodat de problemen zich in de toekomst niet voor bleven doen.”

Christine Kers-van Seters

Om wat voor issues het ging? Een patiënt die zorg weigerde of juist alleen door bepaalde zorgverleners geholpen wilde worden. Of verzorging die er niet aan gewend was nu verpleegtaken te doen. Sommige verzorgers hadden daar wel ervaring mee, anderen helemaal niet. “De kennis was er wel, maar werd nog niet genoeg met elkaar gedeeld”, merkte Christine. “De medewerkers zochten elkaar niet op. “Omdat ik de arts-assistent van het team was, legden ze vragen bij mij neer. Kon ik hun problemen niet oplossen? Maar die verantwoordelijkheid lag ook bij hen.”

Intervisies

Hoe kan ik de communicatie nu verbeteren, dacht Christine, zodat de samenwerking in de toekomst soepeler verloopt en de patiëntenzorg dus verbetert? Al snel dacht ze aan intervisies. Bij TalentCare deden ze dat vaker en Christine had veel gehad aan die groepsgesprekken. Daar analyseerden ze samen een probleem en gaven ze elkaar advies. De arts-assistent besloot de intervisies in te zetten als verbeterinitiatief. De locatiemanager en teamleider waren meteen enthousiast over haar idee en ze kreeg groen licht.

De eerste intervisie vindt eind september 2019 plaats. Iedere week, tijdens de wisseling van de dagdienst naar de avonddienst, verzamelen zes à zeven zorgmedewerkers zich. Eén intervisie duurt zo’n 30 tot 45 minuten. Afhankelijk van de grootte van de problemen praten ze over één of twee patiënten. Tijdens elk gesprek worden notulen gemaakt en actiepunten besproken. Zodat het niet te vrijblijvend blijft. “Het moest wel ergens toe leiden”, aldus Christine.

“Ik kreeg de ruimte van zorgmedewerkers om vragen te stellen”

Vragen stellen en samenvatten

“Het idee van de intervisies was vooral dat de zorgmedewerkers eventuele problemen met elkaar gingen oplossen”, benadrukt Christine. “Ik zou het gesprek leiden, maar wel een ondergeschikte rol aannemen. Open vragen stellen, nieuwsgierig zijn, structuur in het gesprek houden, conclusies samenvatten en af en toe wat aanvulling geven vanuit mijn medische achtergrond. Zíj moesten het gesprek uiteindelijk samen voeren. En zelf met ideeën komen voor oplossingen.”

Vragen die Christine bijvoorbeeld stelde tijdens een gesprek: Waar lopen de medewerkers tegenaan? Wat hebben patiënten precies nodig? Wat kan beter? Hoe kan dat beter? Zo was er een vrouw die weigerde haar haren te wassen. Het verzorgend personeel vond dat niet hygiënisch. “Ik liet ze dan bedenken hoe ze het gesprek aan konden gaan met de patiënt. Waar vraagt ze naar? Wat zit daarachter?” Belangrijke startvragen waren volgens Christine ook: wat is het precieze probleem nu eigenlijk? En voor wie? Zodat ze over de juiste oplossing nadachten.  

Omdat Christine al tijdens haar coschappen en bij haar studentenvereniging groepsgesprekken had geleid, voelde het meteen natuurlijk om de leiding te pakken. “Ik kreeg ook wel de ruimte van de zorgmedewerkers om vragen te stellen”, vertelt ze. “Ze waren from the start positief over mijn idee.”

Persoonlijke uitdagingen

In het begin liep ze er tegenaan dat de zorgmedewerkers de patiënten goed kenden, omdat ze dagelijks met hen werkten. Ze wisten dus meteen waar een case over ging. Terwijl Christine soms minder bekend was met een patiënt. “Dat voelde wel gek. Dan moesten ze me eerst wat  extra uitleg geven.” Het voordeel: voor de hand liggende vragen kon Christine overslaan en ze ging meteen de diepte in.

Een andere uitdaging was om zelf niet meteen met een mening of antwoord te komen. “Ik ben iemand die graag antwoorden geeft”, lacht Christine. “Ik moest mezelf echt dwingen even te wachten en de rest wat te laten bedenken. Als we een onderwerp gingen afsluiten, kon ik nog wel een aanvulling geven.”

De ambitieuze Christine merkte al snel dat ze met het hele zorgteam veel uit de intervisies haalde. “Wederzijds begrip”, noemt ze. “Het besef dat we elkaar nodig hadden om ons werk tot een succes te maken. Dat we veel van elkaar konden leren. Iedereen begon elkaars sterke kanten te zien – en te waarderen.” Het team ging meer als groep samenwerken. Waar ze voorheen geen tijd of energie hadden om te overleggen, planden ze nu zelf sparmomenten in.

“Door dit verbeterinitiatief voel ik mezelf een completere arts”

Continuïteit

De enige beer op de weg: Christine begon in december met een nieuwe baan. Dat wist ze al toen ze met de intervisies startte. Hoe zou haar verbetertraject dan standhouden? “Ik heb twee verpleegkundigen van wie ik dacht dat zij dat goed zouden kunnen, gevraagd of ze mijn rol over wilden nemen.” De eerste vier gesprekken gaf Christine het voorbeeld, daarna namen de twee verpleegkundigen het over en gaf Christine feedback. Haar begeleider bij TalentCare gaf haar tips hoe ze dat het beste kon doen. Want Christine had hierover ook niet de volledige wijsheid in pacht.

Haar verbetertraject heeft het zorgteam enorm geholpen. Ook zelf kwam Christine tot andere inzichten. “Ik realiseer me nog meer hoe belangrijk overlegmomenten zijn in de zorg. Om de zorg te verbeteren, is goede communicatie cruciaal. Tussen zorgverleners onderling, maar ook tussen zorgverlener en patiënt. Ik ben heel blij dat deze organisatie de ruimte gaf om de communicatie te verbeteren.”

Online Marketeer

Enthousiaste ervaren Online Marketeer die wil adviseren, uitvoeren én groeien

Kom je uit de wereld van de online marketing en wil jij in je volgende stap echt iets bijdragen aan een betere zorg in Nederland? Dan is een baan als Online Marketeer bij TalentCare de plek voor jou! Met jouw expertise, enthousiasme en veel ruimte voor creativiteit, is geen dag hetzelfde.

Wie zoeken wij?

Jij kent je vakgebied door en door. Je adviseert het MT over de online marketing en je houdt je dagelijks bezig met het optimaliseren van conversies, performance en verkeer. Daarnaast draag je verantwoordelijkheid voor het marketingplan en -budgetten. Kortom een allround functie!

  • Website op functionaliteit controleren en conversie;
  • Online campagnes opstellen en A/B-testen uitvoeren; 
  • Analyses maken zoals Google Analytics;
  • Nieuwe online kanalen opsporen;
  • Google Search Console controleren;
  • Website op fouten controleren en deze oplossen;
  • Bijsturen van online en offline acties op conversie;
  • Marketing & communicatieplan maken en uitvoeren.

Hoe ziet je dag eruit?

Als online marketeer houd je je voornamelijk bezig met het verhogen van engagement / traffic. Verder vertaal je customer journeys naar pakkende campagnes en inspirerende blogs. Je analyseert campagnes om deze naar een hoger niveau te tillen. Je werkt samen met collega’s van andere afdelingen om de maandelijkse targets te bepalen. Die worden, dankzij jouw werkzaamheden, keer op keer weer behaald. Tot slot ben jij verantwoordelijk voor de tekstuele en visuele weergave op de sites en stuur je verschillende bureaus aan.

Wie zijn wij?

TalentCare is opgericht door en voor zorgverleners. Onze mensen gebruiken hun unieke talenten om de zorg te verbeteren, vanuit passie en nieuwsgierigheid. We hebben het lef om in actie te komen als er iets niet klopt of beter kan. Wij geloven dat mensgerichte zorg begint bij de zorgverbeteraars van TalentCare. Dat willen we iedereen laten weten. Daar hebben we jou bij nodig!

Wij zijn denkers en doeners, die verandering brengen in de kwaliteit van de zorg in Nederland.

Wat bieden we jou:

Kiezen voor TalentCare betekent óók goed zorgen voor jezelf. Samen met jou investeren we in jouw persoonlijke ontwikkeling, individueel en als onderdeel van het TC team.

  • Leuke afwisselende werkzaamheden en projecten;
  • Een enthousiast jong en gedreven team met informele sfeer;
  • Een club die niet kan wachten op jouw ideeën en expertise;
  • Prima salaris en een lease auto;
  • Een persoonlijk plan voor doorgroei in onze snelgroeiende organisatie.

En wat vragen wij van jou?

  • HBO opgeleid;
  • Gedegen kennis van SEO, Google Adwords en Analytics;
  • Social Media, zowel marketing als Ads;
  • Ervaring met copywriting;
  • 3-5 jaar werkervaring in online marketing;
  • Communicatief, projectmatig en een tikje commercieel;
  • Bij voorkeur ervaring in de marketing, reclame, communicatie of pr-wereld.
  • En zijn onze kernwaarden Passie, Nieuwsgierigheid en Lef jou ook op het lijf geschreven.

Ben jij de versterking die wij zoeken? 

Hebben we jouw interesse gewekt? Neem dan contact op met Quirijn Kanters (Recruitment Specialist) op 06-39833624 of via ons algemene nummer: 085-1304545.

Aankomend huisartsen

Ben jij basisarts en wil je huisarts worden? En wil je zeker zijn van een opleidingsplek? Dan is ons Ontwikkelprogramma voor aankomend huisartsen echt iets voor jou!

Voor ons multidisciplinaire team zoeken we basisartsen die samen met ons de zorg willen verbeteren. Trotse en leergierige ANIOS met lef, die in actie komen als het beter moet of kan. Kortom; zorgverleners die écht het verschil willen maken.

Jouw ontwikkeling staat centraal

TalentCare is opgericht voor en door zorgverleners en wij vinden dat iedereen in Nederland de beste zorg met persoonlijke aandacht verdient. Dat betekent dat we zelf ook goed voor onze professionals zorgen. Jouw doel en jouw unieke kwaliteiten staan daarbij centraal.

Zijn onderstaande punten jou op het lijf geschreven? Dan ben jij degene die we zoeken

  • Je bent basisarts
  • Je wil huisarts worden
  • Je wil binnen drie jaar aangenomen zijn voor de huisartsenopleiding
  • Je wil in de tussentijd brede ervaring opdoen in de eerstelijns zorg
  • Je wil graag ontdekken wat jou energie en voldoening geeft
  • Je wil samen met ons de zorg in Nederland verbeteren

Samen werken aan jouw ontwikkeling!

Met een persoonlijk ontwikkelplan werk je gericht aan je professionele en persoonlijke ontwikkeling. En dat doen we samen! Onze loopbaanbegeleiders, coaches, mentoren, docenten en managers staan klaar om ervoor te zorgen dat jij het beste uit jezelf haalt.

In het Ontwikkelprogramma voor aankomend huisartsen krijg je precies dié ervaring en begeleiding die nodig is om jouw opleidingsplek veilig te stellen. En mooi meegenomen… je krijgt ook nog eens vrijstellingen voor bepaalde onderdelen in de opleiding voor huisarts! Gedurende het Ontwikkelprogramma ga je in diverse vakgebieden in de eerstelijnszorg aan de slag en krijg je trainingen op maat. Zo wordt steeds duidelijker welke kwaliteiten en eigenschappen je nog verder kunt ontwikkelen, om straks als huisarts nóg steviger in je schoenen te staan. Daarbij krijg je ondersteuning van onze coaches, die zelf als huisarts hebben gewerkt.

We werken samen aan jouw persoonlijke en professionele ontwikkeling en daarom hebben we ook vaak contact. Met al je vragen, ideeën, twijfels en wensen kun je bij je TalentCare mentor terecht. Daarnaast is er de WeCareAcademy, met periodieke onderwijsavonden, trainingen en intervisiebijeenkomsten over zorg-casuïstiek. Zo zorgen we er samen voor dat je binnen drie jaar klaar bent voor de huisartsenopleiding.

Jij als zorgverbeteraar; niets doen is geen optie

Tijdens het Ontwikkelprogramma doe je ervaring op in drie tot vier verschillende werkomgevingen. En zie je daar zaken die anders of beter kunnen? Mooi! Want als zorgverbeteraar krijg je de ruimte om concrete zorg-verbeterinitiatieven op te pakken. Zo ervaar je dat het écht kan, dat jij daadwerkelijk een verschil kunt maken. Dat geeft extra voldoening en waardering! En omdat de boog niet altijd gespannen kan zijn, is er ook ruimte voor reflectie en ontspanning. Tijdens de maandelijkse TC-borrels en diners bijvoorbeeld en het jaarlijkse ski-uitje. Daar ontmoet je ook je collega-artsen, apothekers en verpleegkundigen. Want de beste zorg lever je sámen!

Goed voor jezelf zorgen

Werken in de zorg draait om zorg voor anderen. Kiezen voor TalentCare betekent óók goed voor jezelf zorgen. Allereerst investeren we in jouw professionele en persoonlijke ontwikkeling. En vanzelfsprekend geniet je ook van andere marktconforme arbeidsvoorwaarden. Zo is het onder meer mogelijk om een lease-auto te rijden. Op onze website lees je daar meer over.

Doe je mee?

Solliciteer via onderstaand formulier of neem rechtstreeks contact op met Quirijn Kanters via 06-39833624 of q.kanters@talent-care.nl. Quirijn is ook zorgverlener en beantwoordt graag al je vragen over het TalentCare Ontwikkelprogramma. Tot snel!

ANIOS / Basisarts Ouderengeneeskunde

Voor ons multidisciplinaire team zoeken we basisartsen die samen met ons de zorg willen verbeteren. Trotse en leergierige ANIOS met lef, die in actie komen als het beter moet of kan. Kortom; zorgverleners die écht het verschil willen maken.

Jouw ontwikkeling staat centraal

TalentCare is opgericht voor en door zorgverleners en staat voor zorg met de menselijke maat. Dat betekent dat we zelf ook goed voor onze professionals zorgen. Jouw doel en jouw unieke kwaliteiten staan daarbij centraal.

Dit kun je verwachten

Met een persoonlijk ontwikkelplan werk je gericht aan je professionele en persoonlijke ontwikkeling. Dankzij onze samenwerking met diverse eerstelijns zorginstellingen, doe je relevante werkervaring op in het vakgebied Ouderengeneeskunde. Daarnaast heb je aansluitend ook de mogelijkheid om bijvoorbeeld, psychiatrie, bedrijfsgeneeskunde of sociale geneeskunde te verkennen.

Als basisarts in de Ouderengeneeskunde draag je bij aan een vakgebied dat volop in ontwikkeling is. Je krijgt de ruimte om zowel intra- als extramurale zorg te verlenen. Medisch onderzoeken, diagnosticeren, behandelen en begeleiden van patiënten met een complexe, samengestelde zorgvraag zijn onderdelen van je dagelijkse werkzaamheden. Je krijgt onder andere te maken met vraagstukken rondom palliatieve zorg, dementie en gedragsproblemen in een gevarieerde patiëntengroep.

Je primaire werkplek zal binnen verpleeg- en verzorgingshuizen zijn. De afdelingen zijn verschillend en kunnen we afstemmen naar jouw wens en interesse. Je zal uitgedaagd worden in de complexiteit van zorg verlenen en behandelwijze uitzetten. De zorgsetting kan bestaan uit psychogeriatrie, somatiek, revalidatie en/of gerontopsychiatrie; korte en/of langdurige opnames. 

Ben je voornemens de huisartsenopleiding te gaan doen? Dan sluit de functie als ANIOS in de bedrijfs- en verzekeringsgeneeskunde eventueel ook goed aan. In de huisartsenpraktijk komen ook veel psychosociale en arbeid gerelateerde fysieke en psychische klachten aan de orde. Kijk voor meer informatie over deze functie hier.

Gedurende deze werkopdrachten ondersteunen we je met coaching, (multidisciplinaire) intervisie en training. En dagen we je voortdurend uit om aan te pakken wat beter kan. Onze medisch specialisten, mentoren, loopbaanbegeleiders en managers halen alles uit de kast om jou een stap verder te brengen. Zodra je in opleiding gaat voor het specialisme dat jou op het lijf is geschreven, ga je bij ons uit dienst.

Jij als zorgverbeteraar; niets doen is geen optie

Als TalentCare zorgontwikkelaar verrijk je je werkervaring door op locatie concrete verbeterprojecten op te pakken. Zo ervaar je dat het écht kan, dat jij daadwerkelijk een verschil kunt maken. Dat geeft extra voldoening en waardering! En omdat de boog niet altijd gespannen kan zijn, is er ook ruimte voor reflectie en ontspanning. Tijdens de maandelijkse TC-borrels bijvoorbeeld en het jaarlijkse ski-uitje. Daar ontmoet je ook je collega-artsen, apothekers en verpleegkundigen. 

Goed voor jezelf zorgen

Kiezen voor TalentCare betekent goed voor jezelf zorgen. Allereerst investeren we in jouw professionele en persoonlijke ontwikkeling. En vanzelfsprekend geniet je ook van andere markconforme arbeidsvoorwaarden. Zo is het onder meer mogelijk om een lease-auto te rijden. Op onze website lees je daar meer over.

Doe je mee?

Neem rechtstreeks contact op met Quirijn Kanters via 06-39833624 of q.kanters@talent-care.nl. Quirijn is ook zorgverlener en beantwoordt graag al je vragen over het TalentCare Ontwikkelprogramma. Tot snel!

.