27 mei 2020 | Blog | 3 minuten lezen

Zorgheld Danice: “Ik voelde me soms meer rechter dan arts”

De coronamaatregelen zijn inmiddels wat versoepeld, maar de artsen en verpleegkundigen van TalentCare zijn nog steeds keihard aan het werk. Wat doet de coronacrisis met onze #zorghelden? En hoe blijven ze goed voor zichzelf zorgen? Dit keer: ANIOS Ouderengeneeskunde Danice Smetsers (28).

Hoe is de situatie nu op je werk?

“Ik werk in verschillende verpleeghuizen in Noord-Limburg, een zwaar getroffen regio. Tot nu toe lijken mijn afdelingen de dans gelukkig te ontspringen. Maar op andere locaties van de organisatie waar ik werk, zijn wel veel bewoners besmet geraakt met het coronavirus.

De eerste weken waren chaotisch. Vooral onder de verzorging was er veel paniek, onrust en angst. Protocollen werden telkens aangepast. Tijdens spoeddiensten was ik veel bezig met vragen beantwoorden. Wanneer moeten we testen en wanneer niet? Welke beschermingsmaatregelen gebruiken we? Wanneer moet iemand in isolatie? Alsof ik ineens op een telefooncentrale werkte.

“Bezoek is menselijk, dat gun je iedereen”

Inmiddels is het wat rustiger. De reguliere zorg komt weer op gang. Dat zorgt voor nieuwe uitdagingen. Is een behandeling op dit moment noodzakelijk? Of kan het nog even uitgesteld worden? En wat doen we na een ziekenhuisopname: gaat iemand in isolatie op de eigen kamer? Of tijdelijk naar een aparte opnameafdeling? Verhuizingen kunnen verwarrend zijn voor dementerende bewoners, maar isolatie in eigen kamer zorgt soms weer voor gedragsproblemen. Per bewoner moeten we dus inschatten wat het beste werkt.” 

Wat doet dat met je als zorgverlener?

“Met de stress valt het gelukkig mee. Wat ik wel lastig vind: de afweging maken op welk moment een bewoner in de terminale fase bezoek mag ontvangen. Soms weet je dat iemand achteruitgaat, maar is het moeilijk in te schatten hoe lang de patiënt nog heeft. Afgelopen week is een aantal bewoners overleden. Niet aan corona, trouwens. Eén keer ontstond er een discussie met de manager over het toelaten van bezoek. Dat is lastig. Je wilt niet voor zulke keuzes komen te staan. Ik voel me op zo’n moment meer rechter dan arts. Bezoek is menselijk, dat gun je iedereen.”

Hoe laad je op na een lange dag?

“Ik moet een uur rijden voordat ik thuis ben. In de auto zet ik de muziek hard om mijn hoofd leeg te maken. Thuis bespreek ik mijn dag vaak met mijn vriend. Bij hem kan ik mijn ei kwijt. Daarnaast vind ik steun bij collega’s en supervisors, zowel op de afdelingen als bij TalentCare. Inmiddels spreek ik ook weer wat vaker af met vrienden. Van sociale contacten krijg ik ook energie. En ik sport af en toe.”

Waar ben je het meest trots op in deze tijd?

“Hoe iedereen zijn schouders eronder zet en er het beste van maakt. Het is hard werken in de ouderenzorg, maar we proberen de sfeer erin te houden. Er wordt van alles georganiseerd. Een modeshow, kappersbeurten en spelletjes. De bewoners genieten enorm van die extra aandacht. Het is leuk om te zien hoe zo’n moeilijke situatie mensen ook weer creatief maakt.

Deze pagina delen