Yvo Kuca Arts

Ethische dilemma’s zijn dagelijkse praktijk in de zorg

Ga je iemand nog reanimeren als de overlevingskans klein is? Hoe bepaal je wie het meeste recht heeft op een ic-bed? En mag je iemand met een verslaving gedwongen opnemen? Medisch-ethische dilemma’s hebben Yvo Kuca (27) altijd geïnteresseerd. Daarom begon hij aan een master Filosofie van de Natuur- en Levenswetenschappen. Toch besloot hij na ruim een jaar te stoppen. Hij vertelt over de moeilijke medische dilemma’s en lastige persoonlijke beslissingen.

Ik werk nu zo’n twee maanden als basisarts Psychiatrie bij een ggz-instelling in Tiel. Twee dagen per week werk ik op de polikliniek ADHD en autisme; één dag per week op de crisisdienst voor acute psychiatrie. Die combinatie bevalt me goed. Iedere dag is anders.

Persoonlijke begeleiding

Voordat ik bij TalentCare ging werken, was ik afdelingsarts in de ouderenpsychiatrie. Net na mijn start viel de psychiater uit. Ineens had ik de verantwoordelijkheid over een hele afdeling. Voor noodzaken kon ik een waarnemend psychiater bellen, maar dat was iedere dag iemand anders. Bovendien kende diegene de patiënten niet goed. Hoewel het werk zelf leuk was en ik veel geleerd heb, was de werksfeer onveilig. Begeleiding kreeg ik amper.

Werken bij TalentCare is nu een verademing. Hier krijg ik persoonlijke begeleiding, heb ik collega’s om mee te sparren en word ik geholpen het beste uit mezelf te halen. Vooral het gebrek aan hiërarchie vind ik geweldig. Al snel ging ik mee op wintersport. Stond ik daar ineens tijdens de après ski ideeën uit te wisselen met de grote baas.

Deeltijdmaster Filosofie

Ik deed lange tijd veel tegelijk. Naast mijn vorige baan volgde ik een deeltijdmaster Filosofie van de Natuur- en Levenswetenschappen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. Ik werd geïnspireerd door een oud-collega, die de studie ook deed. Ik was meteen enthousiast. Ethiek heeft me altijd geïnteresseerd.

De tweejarige master is speciaal bedoeld voor studenten met een niet-filosofische achtergrond die verdieping zoeken in hun eigen vakgebied. Het eerste jaar volg je filosofische basisvakken, het jaar daarna stel je zelf een vakkenpakket samen.

“Als zorgverlener kom je soms voor moeilijke ethische keuzes te staan”

Medisch-ethische kwesties

Tijdens mijn studie Geneeskunde kwam ethiek ook voorbij. Niet als vak op zich, maar in de vorm van opdrachten. Dan moest je bijvoorbeeld met een groepje een moreel beraad schrijven. Iedereen was druk, dus dat moest snel, snel. Terwijl ik er dan graag nog wat dieper over nadacht. Vaak bleef ik achteraf met vragen zitten. Daarom zocht ik extra verdieping.

Als zorgverlener kom je soms voor moeilijke ethische keuzes te staan. Tijdens de coronacrisis al helemaal. Welke patiënt krijgt voorrang op acute zorg? Ga je iemand nog reanimeren? Of opnemen op de ic? Maar ook: mag je medische gegevens van een patiënt uitwisselen?

Complexe gesprekken

Ethiek is ook een individuele kwestie, heb ik gemerkt. Iedereen kijkt weer op een andere manier naar het leven. En hecht waarde aan andere zaken. Ik voer soms complexe, maar interessante gesprekken met patiënten en hun familie.

Het is belangrijk je overwegingen goed en duidelijk uit te leggen. Stel dat je reanimatie niet meer verstandig vindt. De kans dat iemand een kasplantje wordt, is te groot. Terwijl de familie nog wel wil reanimeren. Dat is ontzettend moeilijk, maar ook boeiend. Protocollen werken hier niet. Je moet in gesprek gaan: niet alleen met familieleden, ook met je collega’s en de patiënt zelf. Ik heb hiervan geleerd dat er niet één juiste beslissing is. Je moet samen overleggen en goed naar elkaar luisteren.

Gedwongen opnames

Ook in mijn huidige functie in de psychiatrie sta ik voor medisch-ethische dilemma’s. Als iemand verward is en een gevaar voor zichzelf of anderen vormt, kan iemand gedwongen opgenomen worden. Dit gaat nogal eens tegen de wil van een patiënt in. Juridisch is dat een lastig punt.

Ik ben blij dat de administratieve controle in Nederland groot is. Als iemand gedwongen opgenomen wordt, checken verschillende instanties of dat juist is. Er komt zelfs een rechter bij te pas. Samen bekijk je: krijgt een patiënt de beste zorg door zo’n maatregel? En klopt het wettelijk wat we doen?

In zo’n situatie moet je secuur handelen. Netjes en goed beargumenteren waarom jij achter een bepaalde keuze staat. En waarom je handelen volgens jou moreel juist is. Tijdens mijn master Filosofie heb ik geleerd beter te redeneren. En andermans argumenten beter te herkennen. Dat is belangrijk. Medisch-ethische kwesties zijn gezamenlijke afwegingen. Je moet laveren tussen wat in jouw ogen de beste zorg is en de wensen van de patiënt en zijn familieleden.

“Hoe geweldig ik mijn studie ook vond, het werd toch te veel”

Moeilijke beslissing

Hoe geweldig ik mijn studie ook vond, het werd toch te veel. Ik maakte veel overuren op mijn werk en kwam iedere dag vermoeid thuis. Langzaamaan liep ik een achterstand op. De tentamens lukten nog wel, maar de papers stelde ik telkens uit. Zelfs toen ik in januari en februari vrij nam voor tentamens en papers, lukte het me niet de achterstand in te halen. Ik had de werkdruk onderschat.

Daarom heb ik in april besloten om te stoppen met de master. Dat was een moeilijke beslissing. Nu voel ik een enorme rust. Ik werk parttime, krijg goede begeleiding en zit op de juiste plek.

Ik wil zoveel mogelijk uit mijn huidige baan halen. Uiteindelijk zie ik mezelf wel op het Ministerie van Volksgezondheid werken en preventief gezondheidsbeleid maken. Dan komt mijn opgedane filosofische kennis goed van pas.

Goed luisteren

Tot die tijd kan ik mijn kennis hopelijk delen in de vorm van een tip voor andere beginnende artsen. Sta je ook voor een ethisch dilemma? Praat met elkaar over dingen die je moeilijk vindt. Wees niet bang om je eigen mening te uiten, maar luister ook goed naar je collega’s, je patiënten en hun familieleden. En sta open om je mening bij te stellen als dat nodig is.”
Zorg held Wonnie Lo-A-Foe

Door de coronacrisis leerde ik beter samenwerken met collega’s en familieleden van patiënten

Voor ANIOS Ouderengeneeskunde Wonnie Lo-A-Foe (32) was de coronacrisis zwaar, maar ook leerzaam. Het bezoekverbod in haar verpleeghuis zorgde voor een andere manier van samenwerken. Met familieleden van patiënten en met zorgverleners van andere disciplines. Hoe heeft Wonnie deze periode ervaren?

Ik werk sinds anderhalf jaar als ANIOS in een verpleeghuis voor dementerende ouderen. Een doelgroep die regelmatig bezoek ontvangt. Soms zelfs dagelijks. In de eerste weken van de coronacrisis stelde het kabinet een bezoekverbod in verpleeghuizen in. Dat zorgde in eerste instantie voor een enorme chaos.

Zelf was ik ook huiverig voor de gevolgen van het bezoekverbod. Ik had honderd vragen tegelijk: hoe vertellen we dit aan onze bewoners? Hoe leveren we dezelfde kwaliteit van zorg? En hoe begeleiden we de bewoners in de terminale fase?

Families blijven betrekken

Ook bij de families merkte ik onrust. Ik was veel tijd kwijt aan telefoontjes beantwoorden. Soms vroegen wanhopige familieleden van patiënten of we een uitzondering konden maken voor het verbod. Dat was heftig. En beeldbellen was een oplossing, maar bijvoorbeeld niet voor patiënten die niemand meer herkenden. Zij begrepen dat niet.

De nieuwe manier van samenwerken vond ik een uitdaging. Zeker in de terminale fase. Door het bezoekverbod waren de families op ons aangewezen. Hoe kon ik ze blijven betrekken? Want een familielid dat regelmatig langskomt, ziet zelf hoe een patiënt achteruitgaat. Dat helpt bij het acceptatie- en verwerkingsproces.

Nu langskomen niet meer kon, merkte ik dat het hielp om familieleden letterlijk te vertellen hoe een patiënt erbij lag. Bijvoorbeeld: “Meneer is veel afgevallen en hangt veel in zijn stoel.” Of: “Meneer eet niet meer en ligt er apathisch bij.” Zulke beeldende beschrijvingen kunnen familieleden helpen bij de verwerking.

”Door het bezoekverbod raakte de vrouw van een patiënt in paniek”

Regie durven pakken

Het bezoekverbod leidde ondanks veel verdriet ook tot één bijzondere situatie. Eén van onze dementerende bewoners was al ruime tijd aan het verzwakken. Ik wist: hij is op. Zijn partner kon niet accepteren dat het slechter ging en bezocht hem voor de coronacrisis elke dag. Tijdens die bezoeken forceerde ze haar man met een zelfbedachte methode om te eten. De verpleging stond hier niet achter, omdat de patiënt bij hen vaak eten weigerde door zijn kiezen op elkaar te klemmen. Maar bij zijn vrouw hield hij zich groot.

Door het bezoekverbod raakte zijn vrouw in paniek. Ze had het heel moeilijk. Konden we geen uitzondering voor haar maken? Ik hoorde de wanhoop in haar stem. Maar we moesten streng blijven. Vanaf het bezoekverbod ging de patiënt verder achteruit: hij verslikte zich veel en verslechterde mentaal. Ik belde dagelijks met zijn vrouw. Legde uit dat haar partner echt niet meer verder wilde. Dat hij mentaal niet meer de man was van vroeger. En dat het gevaarlijker werd om te eten, omdat hij zich steeds verslikte.

Door deze gesprekken groeide haar vertrouwen in mij. Ze durfde de controle stap voor stap los te laten. Haar machteloosheid maakte plaats voor acceptatie van de realiteit. Uiteindelijk was ze bij het afscheid van haar partner. Ik merkte tijdens het nazorggesprek dat ze berusting had gevonden. Ze vertelde me hoe mooi ze de laatste dagen van haar man had ervaren. Eindelijk kon ze beginnen met rouwen. Dat vond ik heel bijzonder.

Ik heb hiervan geleerd dat ik meer de regie mag pakken. Hoewel ik de familie vaak betrek bij de besluitvorming, moet ik als arts soms medisch zinvolle beslissingen maken. Het gaat tenslotte om het welzijn van de patiënt. Als ik terugkijk, had ik misschien eerder een gesprek over het loslaten moeten voeren. Waarschijnlijk voelde ze veel druk door die dagelijkse bezoeken. Dit had haar en haar man eerder rust kunnen geven.

“Ik was bezig met het vakgebied van mijn collega’s”

Signaalfunctie

Om het besmettingsgevaar te minimaliseren, werkten collega’s zoals de psycholoog, diëtist, fysio- en ergotherapeut verplicht op afstand. Dat vond ik in het begin lastig, want zij pikken essentiële signalen op. Ze zien tijdens een sessie bijvoorbeeld dat een bewoner struikelt, of verward gedrag vertoont. Door hun observaties krijg ik normaal gesproken een vollediger beeld van een patiënt.

Omdat ikzelf wel op de locatie werkte, werden ze rollen omgedraaid: ik kreeg de signaalfunctie. Ik ben perfectionistisch aangelegd, dus deze nieuwe taak zorgde best voor wat onzekerheid.

Als arts wil ik het vaak zelf doen, maar door deze samenwerking móest ik wel om hulp vragen. Daarom pakte ik sneller de telefoon op. Bijvoorbeeld om de fysiotherapeut advies te vragen als ik iemand moeilijk zag lopen. Wat kan ik in zo’n situatie doen? Waar moet ik op letten? Door te overleggen kwamen we tot de conclusie dat pantoffels een goede ondersteuning konden bieden. Dankzij zulke gesprekken kreeg ik inzicht in het werk van mijn collega’s. En kan ik voortaan beter op zulke problemen inspelen.

Vertrouwen

Inmiddels keert de rust terug bij de locatie. En is er tijd voor reflectie. Ik ben echt heel trots op mijn collega’s. We hebben ons zo snel aangepast aan de situatie. Dat vind ik indrukwekkend. En ik durf ook te zeggen dat ik trots op mezelf ben. Ik heb veel structuur nodig, maar ben een stuk flexibeler dan ik dacht. Ik durfde de controle zelf iets meer los te laten. En te vertrouwen op het advies van mijn collega’s. Door deze nieuwe manier van werken is ons team nu nog sterker. Ik voel me een completere arts.

Korte presentaties om prangende vragen te beantwoorden | Het verbeterinitiatief van Belal Nasimi

Op de middelbare school gaf arts Belal Nasimi (27) af en toe bijles in bètavakken. Nog steeds vindt hij het leuk complexe onderwerpen voor iedereen begrijpelijk te maken. Dat kwam goed uit: zijn collega’s hadden wel behoefte aan wat extra scholing. Dus besloot Belal iedere week een korte presentatie te organiseren. Om prangende vragen te beantwoorden én om successen te vieren.

In de verslavingskliniek waar Belal werkt, krijgen patiënten dagelijks therapie en voorlichting. Het viel hem op dat er voor het team zelf weinig leer- en reflectiemomenten georganiseerd werden. “Tijdens mijn opleiding en coschappen kregen we het ene na het andere leermoment”, vertelt Belal. “Dat miste ik hier.”

Verschil in achtergrondkennis

De verpleegkundigen en sociotherapeuten hadden wel behoefte aan meer achtergrondkennis over hun vakgebied. Regelmatig zochten ze Belal op met vragen over medicatie of labuitslagen van bloedonderzoek. “Het verschil in medische kennis is best groot”, weet de arts. “Sommige verpleegkundigen werken al jaren in de zorg. Zij weten wanneer ze met een labuitslag bij de arts aan de bel moeten trekken. Of wanneer het wel even kan wachten.”

Anderen hebben een onderwijsachtergrond of een creatieve opleiding. “Zij vragen bij een kleine bloedafwijking sneller om hulp”, merkt Belal. “Dat is niet erg, daar ben ik arts voor. Ik maak er graag tijd voor vrij.” Toch kon het delen van kennis efficiënter. Kon hij hier geen verbeterinitiatief van maken? 

Laagdrempelig, leuk en leerzaam

Belal peilde bij zijn collega’s of ze interesse hadden in meer verdieping, in de vorm van wekelijkse presentaties. “Het is allesbehalve verplicht om te komen”, stelt de jonge arts voorop. “Gelukkig reageerde iedereen enthousiast.”

Belal vroeg de verpleging een lijst te maken van onderwerpen waar ze meer over wilden weten. “Ik vond het belangrijk dat mijn collega’s de onderwerpen zelf inbrachten. Dan is zo’n presentatie relevanter.”

Het onderwerp van de presentatie maakt hij van tevoren bekend. Zo kunnen collega’s zelf bepalen of ze aanwezig willen zijn. Even in- en uitlopen kan ook. Daarnaast zorgt Belal voor wat lekkers: een ideetje van zijn manager bij TalentCare. “Het is immers bedoeld als een leuk en leerzaam moment.”

“Als ik weinig weet over een onderwerp, schakel ik een expert in”

Maximaal tien minuten

Begin februari vond de eerste presentatie plaats. Op woensdag, tijdens de middagoverdracht. “Dat leek me een handig moment, want dan kon zowel de dagdienst als de avonddienst aansluiten.” Het onderwerp van de presentatie: vitamine D. “Daar hebben veel verslaafde patiënten een tekort aan. Ik legde bijvoorbeeld uit hoe je zo’n tekort herkent, hoe je supplementen geeft en of wat eventuele risico’s zijn.”

Om de informatie behapbaar te maken, dwingt Belal zichzelf om snel ter zake te komen. De presentaties duren maximaal tien minuten. “Dat is soms best een uitdaging. Maar als je te veel de diepte ingaat, verliezen mensen hun concentratie. Nu blijft het laagdrempelig.” Interactie is cruciaal, vindt Belal, dus in die tien minuten krijgen luisteraars ook voldoende tijd om vragen te stellen.

Vindt hij het niet gek om als beginnende arts voor collega’s te staan die soms al veertig jaar in het vak zitten? “Het was even wennen”, lacht hij. “Als mensen tijdens een presentatie met elkaar praten, wil je niet zo’n leraar zijn die telkens ‘Centraal!’ roept. Gelukkig ken ik de meeste collega’s goed en is de sfeer vertrouwd.”

De arts wil ook niet elke keer zelf aan het woord komen. “Als ik weinig weet over een bepaald onderwerp, schakel ik een expert in.” Zo wilde de verpleging meer weten over eetstoornissen bij patiënten. Belal nodigde toen een psycholoog uit om daar wat over te vertellen.

Complimenten en successen delen

De onderwerpen zijn niet alleen vakinhoudelijk. “Ze zijn ook bedoeld om te delen wat goed gaat en om elkaar complimenten te geven”, vindt Belal. “Ons werk is niet gemakkelijk. Sommige patiënten hebben suïcidale neigingen. Als een verpleegkundige dan goed gehandeld heeft, moeten we daarbij stilstaan, vind ik. Bij de patiënten vieren we successen altijd, maar dat mogen we ook vaker bij onszelf doen.”

Een verpleegkundige wordt dan in het zonnetje gezet. Belal: “Zo motiveren we elkaar. En dat vergroot ons werkgeluk, denk ik.” Indirect heeft ook de patiënt baat bij de presentaties, vindt hij. “Als zorgverleners meer kennis in huis hebben, begrijpen ze beter van elkaar wat ze doen en waarom. Dat vergroot naast het werkplezier, ook de kwaliteit van zorg.”

Coronacrisis

De presentaties werden goed bezocht, tot de coronacrisis roet in het eten gooide. “We zaten met zo’n tien tot vijftien mensen in een ruimte. Dat kon natuurlijk niet meer. De prioriteiten op het werk verschoven ook. Logisch.”

Belal bekijkt nu of hij de presentaties op afstand kan geven. “Helaas is een live videoverbinding moeilijk te organiseren. En met een vooraf opgenomen videoboodschap verdwijnt het interactieve aspect. Ook zie je met een video minder goed of collega’s je verhaal begrijpen.”

“Ik was meer tijd kwijt aan de voorbereiding dan ik had verwacht”

Het vervolg van zijn verbeterinitiatief

Het is dus nog even afwachten wanneer hij verdergaat met zijn verbeterinitiatief. Dat hij verdergaat, staat vast. “Dan maak ik wel een realistischer tijdschema. Ik was meer tijd kwijt aan de voorbereiding dan ik van tevoren had verwacht.” Verder overweegt hij op te schalen naar twintig minuten per twee weken. “Soms is tien minuten net te kort om alle belangrijke informatie te delen.”

Ook als de situatie op zijn werk straks weer ‘normaal’ is, komt er een moment dat hij zelf vertrekt. Hoe moet het verbeterinitiatief dan standhouden? “Misschien maak ik een soort draaiboek voor mijn opvolger. Ik kan me best voorstellen dat dit woensdagmiddag-moment voortaan bij het takenpakket van de arts hoort.”

Belal kan niet wachten tot hij weer verder kan met zijn verbeterinitiatief. Hetzelfde geldt voor zijn collega’s. “Ik hoor best vaak dat het jammer is dat de presentaties nu stilliggen. Iedereen keek er naar uit. Ik had niet verwacht dat mensen zó positief zouden zijn over een initiatief dat in mijn ogen toch best simpel is”, besluit hij bescheiden. 

Van collegebank naar eigen huisartsen praktijk

Medewerkersblog Shannen Houweling

Twee jaar geleden zat ze nog in de collegebanken. Daarna ging ze aan de slag als ANIOS psychiatrie en basisarts ouderengeneeskunde. Het TalentCare ontwikkelprogramma bracht Shannen Houweling (26) naar de volgende stap in haar carrière: huisarts in opleiding. “Het gevoel dat ik er klaar voor was, kwam sneller dan ik dacht.”

Ik had mijn studie geneeskunde bijna afgerond toen ik werd benaderd door TalentCare. Of ik al wist wat ik hierna wilde doen. Ik wilde huisarts worden, maar twijfelde nog. Op professioneel vlak had ik de laatste jaren veel geleerd. Maar was ik er persoonlijk ook klaar voor? En was dit écht wat ik wilde? Want gevoelsmatig zou ik mezelf met deze keuze toch voor zo’n veertig jaar vastleggen. TalentCare bood mij een persoonlijk ontwikkeltraject aan. Omdat ik vroeger een leuke bijbaan in de zorg had gekregen via StudentCare, het zusje van TalentCare, besloot ik deze kans te pakken.

Koers bepalen

Mijn ontwikkeltraject duurde ongeveer twee jaar. De stip aan de horizon was de opleiding tot huisarts. Ik wilde het gevoel hebben dat ik het aankon. De vraag was wat ik daarvoor nodig had, professioneel en persoonlijk. Om mijn koers te bepalen, voerde ik veel gesprekken met de managers van TalentCare. Zij stelden vragen als: Hoe gaat het op je werk? En persoonlijk? Hoe is de balans tussen werk en privé? Maar ook: Wat doen de werkervaringen met je? Wat zijn je drijfveren? Je belangrijkste waarden? Ik kwam erachter dat ik me niet wilde toeleggen op één medisch specialisme. Ik wil juist mensen van allerlei leeftijden helpen, met verschillende soorten problematiek. En ik haal veel voldoening uit mijn relatie met de patiënt. De gesprekken bevestigden mijn gevoel dat de rol als huisarts me goed zou passen.

Ik had ook persoonlijke hulpvragen. Tijdens werksituaties liet ik me te veel leiden door de mening van anderen. Daardoor week ik soms van mijn eigen koers af. Als arts is dat een valkuil. Je hebt met verschillende belangen te maken, bijvoorbeeld die van verpleegkundigen of patiënten. Ik deelde dit tijdens gesprekken en intervisiebijeenkomsten van TalentCare. Zo kwam ik erachter dat ik het nooit voor iedereen goed kan doen. En dat ik teamleden ook mee kan krijgen als ik een eigen standpunt inneem. Dat was voor mij een eye-opener.

‘Sommige casussen van patiënten komen heel dichtbij’

Daarnaast volgde ik onderwijs en deed ik werkervaring op. Door bij verschillende specialismes een kijkje in de keuken te nemen, kon ik nog betere afwegingen maken. En beter beoordelen of ik echt huisarts wilde worden. De managers van TalentCare dachten mee. Zij kennen veel opdrachtgevers en stelden voor aan de slag te gaan in de psychiatrie en ouderengeneeskunde. Dat wilde ik zelf ook: in een huisartsenpraktijk zou ik veel ouderen zien. En veel lichamelijke klachten hangen samen met de menselijke psyche. Daar wilde ik dus meer over weten.

Ik werkte ruim een half jaar als ANIOS psychiatrie bij een specialist voor mensen met psychische problemen. En daarna als basisarts ouderengeneeskunde bij een zorginstelling. Opnieuw leerde ik veel over mezelf. Sommige casussen van patiënten kwamen dichtbij. Leeftijdsgenoten die met het leven worstelen omdat ze de lat hoog leggen, bijvoorbeeld. Ik wilde mijn ogen daar niet voor sluiten. Bij een psycholoog kon ik mijn verhaal kwijt. Daar had ik al contact mee, maar anders had TalentCare dit voor me geregeld.

Zelfzorg

Sociale contacten bleken een uitlaatklep voor me te zijn. En ik ontdekte dat ik het fijn vind om wat verder van huis te werken, zodat ik mijn dag tijdens de autorit achter me kan laten. Thuis blijft mijn laptop uit en pleeg ik geen werk gerelateerde telefoontjes. Ook werk ik bewust vier dagen van negen uur. Zo houd ik een dag over om vrienden te zien of te gaan paardrijden. Dat ik me ook over dit soort dingen heb laten adviseren, heeft me erg geholpen. Vanuit het werkveld is de eerste vraag meestal: ga je fulltime of parttime werken? Dat legt meteen druk op je. Nu sta ik sterker in mijn schoenen en kies ik wat het beste voor mij is.

‘Ik werk bewust vier dagen van negen uur’

Ik heb ook goede herinneringen aan de retreat die TalentCare organiseerde. Ik logeerde met zo’n twintig anderen in een hotel op de Veluwe. Daar volgden we verschillende trainingen en workshops over persoonlijke ontwikkeling. Ik dacht er laatst nog aan terug. Ik voelde me opgejaagd en wist dat ik daar tijdens de retreat iets op bedacht: kijken wat ik kan schrappen in mijn planning. Wil ik die vriendin per se zien voor ik op vakantie ga? Of kan het ook daarna? Zonder de retreat was het nooit in me opgekomen mezelf zoiets af te vragen.

Ambities waarmaken

Het gevoel dat ik klaar was voor de opleiding tot huisarts, kwam eerder dan ik had durven dromen. Het ontwikkeltraject heeft mijn twijfels weggenomen. Ik weet wat ik wil en waarom. En doordat ik goed wist wat mijn drijfveren zijn, ging het solliciteren ook makkelijker. In maart 2020 start ik met de opleiding.

Daarnaast heb ik de ambitie om zelf een huisartsenpraktijk te beginnen. Ik heb veel ideeën. Huisartsen verwijzen patiënten nu vaak door naar een dermatoloog. Kunnen we voor die groep misschien een wekelijks spreekuur opzetten? Ook daar kan TalentCare bij helpen. Tijdens bijeenkomsten heb ik veel mensen ontmoet die allemaal de gemeenschappelijke motivatie hebben om zichzelf en de zorg verder te ontwikkelen. Een waardevol netwerk, dat mij op nieuwe ideeën brengt of kan helpen met de uitvoering van mijn plannen.

Ik word ook blij van mensen coachen. Daarom ben ik interne mentor bij TalentCare en begeleid ik startende artsen. Ik kan mensen enthousiast maken over dit prachtige vak, er zijn zoveel geluksmomenten. In mijn werk met dementerenden bijvoorbeeld, kon ik met kleine aanpassingen veel voor patiënten betekenen. Eén van hen had een robotkat. Hij wist zelf ook wel dat de kat niet echt was, maar gaf het beestje toch een naam. En haalde er op zijn manier geluk uit. Wie ben ik om daar iets van te vinden? Ik kreeg vooral een lach op mijn gezicht toen hij zei dat de kat ziek was en onder de wol moest. Het zijn momenten die bevestigen waarom ik in de zorg wil werken.”

Wat een prachtig jaar!

Wat een prachtig jaar hebben we gehad! Ons kantoor is nog volop in kerstsferen. Het einde van het jaar is altijd een goed moment om stil te staan, bij wat er het afgelopen jaar op ons af is gekomen. Mooie dingen en vele leermomenten.

Een cultuur die bij ons past

Ik wil beginnen met het bedanken van ons fantastische team. We hebben veel zorgverleners geholpen zichzelf te ontwikkelen. Ook hebben we ze naar de volgende fase kunnen brengen. En we hebben gebouwd aan een cultuur die écht bij ons past. Een cultuur waarin zelfbewustzijn vanzelfsprekend is. Waarin we goed samenwerken en het resultaat nooit uit het oog verliezen. En waarin we werken aan de beste mensgerichte zorg. Dit bleek de afgelopen jaren een van onze grootste uitdagingen als startend bedrijf. Dat ging met vallen en opstaan; waar staan we nu echt voor en wat verbindt ons?

Stefan Ottenbros

Een cultuur creëren begint bij jezelf, als oprichter. Waar sta je voor in het leven? Waarom doe je de dingen die je doet? En welke waarden heb je? Dit is een levenslang proces, want waarden kunnen veranderen gedurende de tijd. Ik geloof dat goede zorg bij jezelf begint, dus heb ik het afgelopen jaar veel aandacht en energie gestopt in het beantwoorden van bovenstaande vragen. Alleen, met coaches, vrienden en familie. En met mijn vriendin.

Het afgelopen jaar hebben we een team mogen bouwen dat aansluit op waar ik in geloof. Eerst met jezelf bezig zijn, dan met de interactie tussen jezelf en je omgeving en daarna met jouw impact op de omgeving. Het team van TalentCare voelt als een familie. Waar je op kan bouwen. Waar alle neuzen dezelfde kant op staan. En bovenal, wat ik zelf het meest belangrijk vind: waar we ‘echt’ zijn. Het team is authentiek. We zijn niet alleen bezig met anderen, maar durven ook naar onszelf te kijken. De leergierigheid druipt langs de muren. We staan ook voor elkaar klaar. Zowel op werkgebied, als op persoonlijk gebied. Hier ben ik heel trots op en dankbaar voor.

Een bijzonder moment

Een bijzonder moment was voor ons de afscheidsborrel van Arno Bisschop. Onze medeoprichter gaat na vier jaar verder als dokter. En wat kijken we hier met ons hele team goed op terug. Op zijn eigen leercurve, maar ook op onze samenwerking. Als zelfs een oprichter van het bedrijf besluit dat zijn hart sneller gaat kloppen van directe patiëntenzorg, is dat een groot compliment voor alle ontwikkelingsmogelijkheden hier. Waar hij ook van heeft geprofiteerd. Je hart volgen, daar gaat het om. Het lef hebben om deze grote stap te maken. Ik wil Arno bedanken voor alle mooie jaren en voor wat we hier met z’n allen hebben neergezet. Onze andere artsen nemen alles met veel plezier over.

Ontwikkeling

Tot slot gaat onze dankbaarheid ook uit naar alle ontwikkelaars die ons team versterken. Onze WeCareAcademy is inmiddels goed gevuld. We zien onze mensen, met al hun verschillende expertises, iedere dag groeien.

En dat is precies wat in ons DNA zit: mensen laten groeien in de zorg. Fantastisch. Ik kijk uit naar komend jaar!

Als patiënten niet in een protocol passen

Medewerkersblog van Roos Evers

Je kunt niet alles uit de boeken leren, merkte Roos Evers (27) toen ze begon als arts-assistent in de ambulante psychiatrie. Haar patiënten hebben meerdere problemen: naast hun psychische stoornis zijn ze bijvoorbeeld verslaafd en gaat het ook op financieel of sociaal gebied niet goed. Een medisch ‘etiket’ op hen plakken? Dat gaat zomaar niet. En dat is best ingewikkeld, ontdekte Roos. In dit blog vertelt ze hoe ze op zichzelf leerde vertrouwen en hoe jij dat ook kunt doen.

Vorig jaar wist ik niet zo goed welke richting ik op wilde, dus adviseerde een oud-collega me eens langs te gaan bij TalentCare. Na een eerste gesprek was ik meteen enthousiast. Hoewel ik – op een coschap van zes weken na – geen enkele ervaring in de psychiatrie had, begon ik met een goed gevoel aan mijn nieuwe baan. Ik werd ingewerkt door een psychiater, die al snel met zwangerschapsverlof ging. Zij werd vervangen door een psychiater die maar twee dagen in de week werkte. Dus had ik als arts-assistent veel verantwoordelijkheid. Spannend, maar ook leuk en afwisselend.

Niet in hokjes

De patiënten die ik begeleid, wonen thuis. Tenzij het niet goed gaat en ze opgenomen moeten worden. Ik schrijf medicatie voor, help met opbouwen en afbouwen. Als ze ineens ander gedrag vertonen of suïcidale neigingen hebben, schat ik de situatie en benodigde hulp in. Ook overleg ik met andere betrokken partijen, zoals schuldhulpverleners en huisartsen.

Voordat ik hier begon, werkte ik op de spoedeisende hulp. Dat is niet alleen hectischer, ook verleen je lichamelijke zorg in plaats van psychiatrische. Een ander verschil: op de spoedeisende hulp volg je vooral protocollen. Er zijn richtlijnen voor bepaalde handelingen. Op een gegeven moment heb je zo vaak een COPD-patiënt met longontsteking behandeld, dat je precies weet wat je moet doen.

In de psychiatrie is dat niet het geval. Mijn patiënten zijn niet in hokjes te plaatsen. Vaak hebben ze al een protocollaire behandeling gehad, die niet werkte. Dus moeten we ze op een andere manier helpen. Dat betekent: buiten de protocollen denken. Een flinke omschakeling.

“Het ene moment kan iemand poeslief zijn, het andere moment enorm manipulatief”

Gesprekstechnieken

De eerste weken vond ik dat lastig. Gesprekstechnieken zijn van groot belang in dit werk. Hoe benader je iemand? Als je gedragsverandering wilt bereiken, wat moet je dan doen? Wat zeg je wel? Wat juist niet? Ik merkte al snel: er is niet één methode om met patiënten om te gaan. Het hangt van de persoon tegenover je af en van je gevoel bij iemand. Communicatie is key. Hier is geen handleiding voor.

Tijdens mijn opleiding geneeskunde speelden we consulten na met acteurs, die deden alsof ze boos waren. Maar zij spelen een rol, dat is toch anders dan contact met echte mensen. Psychiatrische patiënten zijn bovendien behoorlijk veranderlijk. Het ene moment kan iemand poeslief zijn, het andere moment enorm manipulatief. Dat komt vaak door een stoornis en/of verslaving.

Zelfvertrouwen uitstralen

Hoe ik omging met deze veranderlijke patiënten, die niet in een protocol passen? In het begin was ik terughoudend, durfde ik mensen niet snel tegen te spreken of met ze in discussie te gaan. Op een gegeven moment merkte ik dat het nodig is soms wat harder te zijn. Ik ben jong en heb weinig ervaring, dus straalde weinig zelfvertrouwen uit. Dan word je niet altijd serieus genomen. Patiënten merken het aan je als je onzeker bent of twijfelt. En spelen daarop in. Ook al voelde het onnatuurlijk om strenger op te treden, ik besloot het gewoon eens te doen.

Zo was er een jongen van een jaar of 25, met een psychotische stoornis en een verslaving aan meerdere middelen. Telkens vroeg hij om medicatie. Dan belde hij me op en bleef hij maar aandringen. Ik gaf niet toe, maar voelde me wel onder druk gezet. Ik kaartte het aan bij de psychiater. Zij gaf me tips: stel duidelijke grenzen en spreek hem aan op manipulatief gedrag. Ook al is hij verslaafd, hij moet wel beschaafd blijven. Ik volgde haar advies op en merkte dat het beter ging.

Mijn zelfvertrouwen groeide. Hoe vaker ik duidelijke grenzen stelde, hoe meer ik me deze rol eigen maakte. Tegelijkertijd is het belangrijk bij jezelf te blijven. Anders merken patiënten het ook. En dat is niet goed voor je behandelrelatie.

Ook bij het omgaan met psychiatrische patiënten die niet in protocollen passen, is het belangrijk op jezelf te vertrouwen. Raak niet in paniek als iets nog niet helemaal duidelijk is. We hebben een natuurlijke neiging meteen in actie te komen, maar soms moet je juist even afwachten. Bijvoorbeeld wanneer een patiënt van medicatie wil wisselen. ‘Kijk het nog even aan’, zeg ik dan, ‘misschien heb je gewoon tijd nodig eraan te wennen.’ Zo’n opmerking vergt lef, maar kan op den duur baat hebben. Of misschien is er helemaal geen oplossing voor een probleem.

“Bij acute problemen is het wel van belang dat je volgens protocollen handelt”

Mens achter patiënt

Als je werkt met weinig protocollen, is het nog belangrijker je te verdiepen in de mens achter de patiënt. In plaats van je krampachtig vast te houden aan een ziektebeeld. Bij de ene persoon is meer medicatie zinvol, bij de ander juist niet.

Omdat ik bij mensen thuiskom, leer ik ze snel kennen. Ik weet hoe ze wonen, hoe hun sociale netwerk eruitziet, wat ze doen in hun dagelijkse leven. Dat zegt veel over patiënten en de benodigde behandeling. Sommige collega’s hebben jarenlang een patiënt behandeld. Die weten precies: als hij deze outfit draagt, is dat een slecht teken. Kleine signalen pik je sneller op als je iemand goed kent. Dat is waardevol.

Maar vergeet niet: bij acute problemen is het wel van belang dat je volgens protocollen handelt. Stel dat een psychotische patiënt in het openbaar voor overlast zorgt, dan nemen we iemand op en geven we een lage dosis antipsychotica. In zo’n geval wordt er dus wel een procedure gevolgd.

Nieuwe lessen geleerd

Mijn advies aan beginnende arts-assistenten: vertrouw op jezelf, ook al is dat in het begin nog onwennig. Durf van protocollen af te wijken en soms even niets doen – zolang als het niet acuut is. Kom je er niet uit, maak het bespreekbaar. Ga naar je collega’s, supervisor of vrienden. Zelf heb ik het uitgebreid besproken bij TalentCare. Dat luchtte op. Ik vond herkenning en merkte: het is helemaal niet gek dat ik me soms onzeker voel.

Communicatie en gespreksvoering zijn enorm belangrijk in de zorg. Hoewel dat soms ingewikkeld is, vind ik deze aspecten het mooiste aan mijn werk. Ik ben nieuwsgierig naar verhalen en krijg energie van het contact met mensen. In 2020 begin ik aan de huisartsenopleiding. Een goede plek om de lessen die ik geleerd heb in de ambulante psychiatrie, toe te passen. Op mezelf vertrouwen, lef tonen en flexibel zijn.

Zorgende Millennials

Met millennials werken, ik zie het als een voorrecht. Met onze organisatie TalentCare heb ik de afgelopen jaren dagelijks mogen bijdragen aan de persoonlijke ontwikkeling van gedreven millennials. Het maken van ontwikkelprogramma’s in de zorg is echt ons ding. We kunnen er zoveel in kwijt; we zien onze mensen gewoon groeien op allerlei vlakken in 2 jaar tijd. Fantastisch!

Wat zie ik ook ongelofelijk veel raakvlakken bij deze doelgroep. Iedereen wil het enorm goed doen. Iedereen wil het samen doen. En iedereen wil ruimte hebben voor vrije tijd, oftewel: een goede werk-privébalans. Tegelijkertijd denkt iedereen: ik mag niet falen. Ik moet slagen. Ik mag niet opgeven. Ik moet genoeg sociale dingen doen. Ik moet sporten. Ik moet er goed uitzien. Er moet zoveel! Vanuit eigen ervaring wil ik graag drie learnings meegeven. Wat ik iedere leeftijdsgenoot in de zorg mee wil geven:

Zorg goed voor jezelf

Het klinkt misschien gek, en ook wel egoïstisch, maar dat is hetabsoluut niet  Vergeet je omgeving en begin bij jezelf. Wat vind ik zelf belangrijk? Wat vind ik zelf leuk om te doen? Waar geniet ik van? Waar krijg ik energie van? Door continu met deze vragen bezig te zijn, zorg je in ieder geval dat je je bewust bent van datgene waar jij als mens van geniet. En bovendien ga je niet mee met de wensen van anderen om je heen. Tip: schrijf iedere ochtend vijf dingen op die jij vandaag graag wilt doen. Wat is écht van jou? En: doe een uur per dag echt even helemaal niks. Geen Netflix, telefoon weg. Even lekker een boek lezen, een rondje wandelen, of gewoon voor je uit kijken.

Stefan Ottenbros

Stop met het kijken naar het gras van de buren

Stop alsjeblieft met vergelijken. De hele dag zien we dingen voorbijkomen, via Instagram en dat soort kanalen, waar we het mooie, prachtige, succesvolle en perfecte leven van anderen zien. Stop hier zo mee bezig te zijn. Het ziet er toch altijd beter uit dan jij je kan wensen. En het is onzin wat die kanalen vertonen. Laat het lekker achterwege! Doe waar je zelf gelukkig van wordt. Houd je van wandelen in het bos in het weekend? Ga dat lekker doen. Je mist dan wel dat gezellige feestje. Maar was dat wel daadwerkelijk wat jij wilde? Je ziet het toch wel op Instagram.

Blok tien minuten per dag voor je passie

In de zorg hebben we iedere dag te maken met van alles dat af ‘moet’. Er moet heel veel. Maar dat moeten komt voor een groot deel van jezelf. Als je nu eens begint met tien minuten per dag de tijd te nemen voor een onderdeel van je werk dat je fantastisch vindt. Tien minuten per dag. Die tijd is er altijd. Ook als dingen uitlopen, want je hebt die tien minuten geblokt, dus daar moet je je gewoon aan houden. In deze tien minuten ga je doen wat jij écht leuk vindt. Begin je dag ermee, sluit ermee af of doe het in de middag. Wat voor jou het beste werkt.

En uiteraard: er zijn nog heel veel factoren die ervoor kunnen zorgen dat je minder móet van jezelf. Maar ik hoop dat je, met deze drie punten morgen net iets beter kunnen aanvliegen dan gisteren. Wacht niet te lang, breng ze vandaag nog in de praktijk.

Vacature: ANIOS in de Psychiatrie

Voor ons multidisciplinaire team zoeken we ANIOS die samen met ons de zorg in de psychiatrie willen verbeteren. Trotse en leergierige ANIOS met lef, die in actie komen als het beter moet of kan. Kortom; zorgverleners die écht het verschil willen maken.

Jouw ontwikkeling staat centraal

TalentCare is opgericht voor en door zorgverleners en staat voor zorg met de menselijke maat. Dat betekent dat we zelf ook goed voor onze professionals zorgen. Jouw doel en jouw unieke kwaliteiten staan daarbij centraal.

ANIOS Psychiatrie: Dit kun je verwachten

Met een persoonlijk ontwikkelplan werk je gericht aan je professionele en persoonlijke ontwikkeling. Dankzij onze samenwerking met diverse eerstelijns zorginstellingen, doe je relevante werkervaring op in het vakgebied psychiatrie. Daarnaast heb je aansluitend ook de mogelijkheid om bijvoorbeeld, ouderengeneeskunde of sociale geneeskunde te verkennen.

Er zijn mogelijkheden om te werken op een poli, in de kliniek, binnen een crisisteam of in een FACT-team. In de psychiatrie ben je verzekerd van een afwisselende en uitdagende baan. Je zal met een multidisciplinair team begeleiding en behandeling bieden aan patiënt en diens omgeving, met oog voor diverse levensgebieden van de patiënt.

Gedurende deze werkopdrachten ondersteunen we je met coaching, (multidisciplinaire) intervisie en training. En dagen we je voortdurend uit om aan te pakken wat beter kan. Onze medisch specialisten, mentoren, loopbaanbegeleiders en managers halen alles uit de kast om jou een stap verder te brengen. Zodra je in opleiding gaat voor het specialisme dat jou op het lijf is geschreven, ga je bij ons uit dienst.

Jij als zorgverbeteraar; niets doen is geen optie

Als TalentCare zorgontwikkelaar verrijk je je werkervaring door op locatie concrete verbeterprojecten op te pakken. Zo ervaar je dat het écht kan, dat jij daadwerkelijk een verschil kunt maken. Dat geeft extra voldoening en waardering! En omdat de boog niet altijd gespannen kan zijn, is er ook ruimte voor reflectie en ontspanning. Tijdens de maandelijkse TC-borrels bijvoorbeeld en het jaarlijkse ski-uitje. Daar ontmoet je ook je collega-artsen, apothekers en verpleegkundigen. 

Goed voor jezelf zorgen

Kiezen voor TalentCare betekent goed voor jezelf zorgen. Allereerst investeren we in jouw professionele en persoonlijke ontwikkeling. En vanzelfsprekend geniet je ook van andere markconforme arbeidsvoorwaarden. Zo is het onder meer mogelijk om een lease-auto te rijden. Op onze website lees je daar meer over.

Doe je mee?

Neem rechtstreeks contact op met Quirijn Kanters via 06-39833624 of q.kanters@talent-care.nl. Quirijn is ook zorgverlener en beantwoordt graag al je vragen over het TalentCare Ontwikkelprogramma. Tot snel!

  • LET OP: Upload je bestanden als PDF
    Sleep bestanden hierheen of
    Toegestane bestandstypen: pdf.
    Je gaat ermee akkoord dat wij je gegevens ontvangen, gebruiken en verwerken om contact met je op te nemen naar aanleiding van je reactie op deze vacature.
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

ANIOS Ouderengeneeskunde

Voor ons multidisciplinaire team zoeken we ANIOS die samen met ons de ouderenzorg willen verbeteren. Trotse en leergierige ANIOS met lef, die in actie komen als het beter moet of kan. Kortom; zorgverleners die écht het verschil willen maken.

Jouw ontwikkeling staat centraal

TalentCare is opgericht voor en door zorgverleners en staat voor zorg met de menselijke maat. Dat betekent dat we zelf ook goed voor onze professionals zorgen. Jouw doel en jouw unieke kwaliteiten staan daarbij centraal.

ANIOS ouderengeneeskunde: dit kun je verwachten

Met een persoonlijk ontwikkelplan werk je gericht aan je professionele en persoonlijke ontwikkeling. Dankzij onze samenwerking met diverse eerstelijns zorginstellingen, doe je relevante werkervaring op in het vakgebied Ouderengeneeskunde. Daarnaast heb je aansluitend ook de mogelijkheid om bijvoorbeeld, psychiatrie, bedrijfsgeneeskunde of sociale geneeskunde te verkennen.

Als basisarts in de Ouderengeneeskunde draag je bij aan een vakgebied dat volop in ontwikkeling is. Je krijgt de ruimte om zowel intra- als extramurale zorg te verlenen. Medisch onderzoeken, diagnosticeren, behandelen en begeleiden van patiënten met een complexe, samengestelde zorgvraag zijn onderdelen van je dagelijkse werkzaamheden. Je krijgt onder andere te maken met vraagstukken rondom palliatieve zorg, dementie en gedragsproblemen in een gevarieerde patiëntengroep.

Je primaire werkplek zal binnen verpleeg- en verzorgingshuizen zijn. De afdelingen zijn verschillend en kunnen we afstemmen naar jouw wens en interesse. Je zal uitgedaagd worden in de complexiteit van zorg verlenen en behandelwijze uitzetten. De zorgsetting kan bestaan uit psychogeriatrie, somatiek, revalidatie en/of gerontopsychiatrie; korte en/of langdurige opnames. 

Ben je voornemens de huisartsenopleiding te gaan doen? Dan sluit de functie als ANIOS in de bedrijfs- en verzekeringsgeneeskunde eventueel ook goed aan. In de huisartsenpraktijk komen ook veel psychosociale en arbeid gerelateerde fysieke en psychische klachten aan de orde. Kijk voor meer informatie over deze functie hier.

Gedurende deze werkopdrachten ondersteunen we je met coaching, (multidisciplinaire) intervisie en training. En dagen we je voortdurend uit om aan te pakken wat beter kan. Onze medisch specialisten, mentoren, loopbaanbegeleiders en managers halen alles uit de kast om jou een stap verder te brengen. Zodra je in opleiding gaat voor het specialisme dat jou op het lijf is geschreven, ga je bij ons uit dienst.

Jij als zorgverbeteraar; niets doen is geen optie

Als TalentCare zorgontwikkelaar verrijk je je werkervaring door op locatie concrete verbeterprojecten op te pakken. Zo ervaar je dat het écht kan, dat jij daadwerkelijk een verschil kunt maken. Dat geeft extra voldoening en waardering! En omdat de boog niet altijd gespannen kan zijn, is er ook ruimte voor reflectie en ontspanning. Tijdens de maandelijkse TC-borrels bijvoorbeeld en het jaarlijkse ski-uitje. Daar ontmoet je ook je collega-artsen, apothekers en verpleegkundigen. 

Goed voor jezelf zorgen

Kiezen voor TalentCare betekent goed voor jezelf zorgen. Allereerst investeren we in jouw professionele en persoonlijke ontwikkeling. En vanzelfsprekend geniet je ook van andere markconforme arbeidsvoorwaarden. Zo is het onder meer mogelijk om een lease-auto te rijden. Op onze website lees je daar meer over.

Doe je mee?

Neem rechtstreeks contact op met Quirijn Kanters via 06-39833624 of q.kanters@talent-care.nl. Quirijn is ook zorgverlener en beantwoordt graag al je vragen over het TalentCare Ontwikkelprogramma. Tot snel!

.

Vacature Anios

Ben jij Anios en op zoek naar een baan waarin je ontdekt welk specialisme jou gelukkig maakt? Wil je binnen drie jaar instromen bij de vervolgopleiding van jouw keuze? Dan is de vacature oriëntatiefase van ons Ontwikkelprogramma echt iets voor jou.

Voor ons multidisciplinaire zorgteam zoeken we basisartsen die samen met ons de beste zorg met persoonlijke aandacht in Nederland willen bieden. Trotse en leergierige zorgverbeteraars met lef, die in actie komen als het beter moet of kan. Kortom; ANIOS die écht het verschil willen maken.

Jouw ontwikkeling als Anios staat centraal

TalentCare is opgericht voor en door zorgverleners en wij vinden dat iedereen in Nederland de beste zorg met persoonlijke aandacht verdient. Dat betekent dat we zelf ook goed voor onze professionals zorgen. Jouw doel en jouw unieke kwaliteiten staan daarbij centraal. Zijn onderstaande punten jou op het lijf geschreven? Dan ben jij degene die we zoeken.

Zijn onderstaande punten jou op het lijf geschreven? Dan ben jij degene die we zoeken!

  • Je wil graag ontdekken welk specialisme jou energie en voldoening geeft en welke vervolgopleiding écht bij je past
  • Je wil samen met ons de zorg in Nederland verbeteren
  • Je wil binnen drie jaar instromen bij de vervolgopleiding van jouw keuze

Samen werken aan jouw ontwikkeling!

Met een persoonlijk ontwikkelplan werk je gericht aan je professionele en persoonlijke ontwikkeling. En dat doen we samen! Onze loopbaanbegeleiders, coaches, mentoren, docenten, en managers staan klaar om ervoor te zorgen dat jij het beste uit jezelf haalt.

In de Oriëntatiefase van het Ontwikkelprogramma werk je als ANIOS in diverse specialismen in de eerstelijns zorg. Op die manier ervaar je waar jij het beste tot je recht komt. En welke kwaliteiten en eigenschappen je nog verder kunt ontwikkelen om als arts nóg steviger in je schoenen te staan. We ronden de oriëntatiefase af met een helder besluit over je specialisatie. In de Verdiepingsfase van het Ontwikkelprogramma krijg je precies dié ervaring en begeleiding die nodig is om succesvol in te stromen in de opleiding van jouw keuze.

We werken samen aan jouw persoonlijke en professionele ontwikkeling en daarom hebben we ook vaak contact. Met al je vragen, ideeën, twijfels en wensen kun je bij je TalentCare mentor terecht. Daarnaast is er de WeCareAcademy, met periodieke onderwijsavonden, trainingen en intervisiebijeenkomsten over zorg-casuïstiek. Zo zorgen we er samen voor dat je binnen drie jaar klaar bent voor de vervolgopleiding die jou op het lijf is geschreven!

Jij als zorgverbeteraar; niets doen is geen optie

Tijdens het Ontwikkelprogramma doe je ervaring op in drie tot vier verschillende werkomgevingen. Bovendien krijg je de ruimte om wat jou opvalt te vertalen naar concrete zorg-verbeterinitiatieven. Zo ervaar je dat het écht kan, dat jij daadwerkelijk een verschil kunt maken. Dat geeft extra voldoening en waardering! En omdat de boog niet altijd gespannen kan zijn, is er ook ruimte voor reflectie en ontspanning. Tijdens de maandelijkse TC-borrels en diners bijvoorbeeld en het jaarlijkse ski-uitje. Daar ontmoet je ook je collega-artsen, apothekers en verpleegkundigen. Want de beste zorg lever je sámen!

Goed voor jezelf zorgen

Werken in de zorg draait om zorg voor anderen. Kiezen voor TalentCare betekent óók goed voor jezelf zorgen. Allereerst investeren we in jouw professionele en persoonlijke ontwikkeling. En vanzelfsprekend geniet je ook van andere marktconforme arbeidsvoorwaarden. Zo is het onder meer mogelijk om een lease-auto te rijden.

Doe je mee?

Neem rechtstreeks contact op met Quirijn Kanters via 06-39833624 of q.kanters@talent-care.nl. Quirijn is ook zorgverlener en beantwoordt graag al je vragen over het TalentCare Ontwikkelprogramma. Tot snel!